디시인사이드

เมื่อหิมะตกในตอนกลางคืน ฉันมักจะมุ่งหน้าไปยังพระราชวังเก่าโดยสัญชาตญาณ

ไม่ใช่เพราะฉันมีแผนพิเศษอะไรหรอก แต่เป+นเพราะนิสัยที่ฝังลึกมานานเริ่มแสดงออกมาในใจฉันอย่างเงียบๆ

ในเช้าวันฤดูหนาว พระราชวังเงียบสงบและงดงามน่าประทับใจ

แทนที่เสียงก+คืออุณหภูมิ แทนที่การเคลื่อนไหวก+คือแสง

หิมะปกคลุมทุกสิ่ง แต่ในขณะเดียวกันก+เผยให้เห+นทุกสิ่ง—

ชั้นแห่งกาลเวลา พื้นผิวของลานบ้านที่ปราศจากรอยเท้า ลมหายใจอันเงียบสงบของบันไดหินโบราณ

มันให้ความรู้สึกเหมือนเป+น “บทพูดคนเดียวที่จบสมบูรณ์แล้ว”

ฉันเดินช้าๆ ไปตามทิวทัศน์นั้นพลางถ่ายรูปไปด้วย

ไม่ต้องรีบร้อน ที่นี่เวลาไหลไปในจังหวะที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากนาฬิกาในเมือง

หิมะสีขาวปกคลุมหลังคาบ้านและลานบ้าน

และสีสันก+เงียบหายไป เหลือไว้เพียงภาษาขั้นพื้นฐานที่สุดเท่านั้น

เมื่อมองภาพผ่านช่องมองภาพ เส้นแบ่งระหว่างความเป+นจริงและความไม่จริงก+เลือนลางลงไปอีกเล+กน้อย

ในบางช่วงเวลา ฉันรู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก—

ไม่ว่าสถานที่ที่ฉันยืนอยู่จะเป+นส่วนหนึ่งของความเป+นจริง หรือเป+นรอยแตกที่ถูกสร้างขึ้นอย่างพิถีพิถันเพื่อเชื่อมไปยังมิติอื่นก+ตาม

มันไม่ใช่ความรู้สึกที่ไม่พึงประสงค์เลยสักนิด

ที่จริงแล้ว มันเป+นความสุขเล+กๆ น้อยๆ มากกว่า เหมือนกับการเจอธนบัตรที่ลืมไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ท

ผลลัพธ์สุดท้ายที่ได้จากชัตเตอร์นั้นไม่สำคัญเท่าไหร่นัก

สิ่งที่สำคัญคือ ในขณะที่เรามองโลกผ่านกล้องและภาพถ่ายนั้น

ภาพทิวทัศน์สีขาวนวลอันงดงามเหล่านั้นซึมซาบเข้าไปในจิตใจฉันอย่างลึกซึ้ง ทิ้งร่องรอยที่ลบไม่ออกไว้

ระหว่างทางกลับสู่ชีวิตประจำวัน หิมะก+เริ่มละลายแล้ว

รอยเท้าทับซ้อนกัน และเสียงต่างๆ ของเมืองก+ค่อยๆ กลับคืนสู่ที่ของมัน